Op een mooie dag gingen wij naar Halen naar een trikers meeting. We hadden nog nooit iets gehoord van een 'trike' laat staan dat we er al ooit één gezien hadden. Jawel gezien bij toeval op internet dus...wij naar Halen. Wat een pracht en een praal. We wisten niet waar eerst kijken. Wij waren er beiden niet goed van, zoveel moois. Daar moesten wij meer over weten. Eerst eens een ritje met zo'n mooie machine want dat mocht daar gratis. Mijn Fredje was helemaal in de ban van de trike. En ja hoor, het onderwerp moet je niet raden zeker...wij hebben over niks anders meer gepraat, het was al 'trike' wat de klok sloeg. Wij stonden ermee op en gingen ermee slapen. Op een gegeven moment zijn we toen naar een dealer gestapt om eens te kijken en de prijs eens te vragen.Jaja, we waren volledig van de kaart en wij wilden er niet meer van wakker liggen...

Wij stomverbaasd: "Dat kan niet, wij hebben nog nooit een trike bij ons in de buurt gezien." Hij wilde er toen niet verder op ingaan. Wij naar huis. Onze trike zou in december geleverd worden. Nu waren wij toch benieuwd waar die trike zou rijden. Je raad het al, wij zijn gaan rondrijden maar dat was onbegonnen werk zo bleek al snel. Op een avond komt mijn man thuis van zijn werk, helemaal opgewonden. Hij had de trike tegengekomen maar kon zich daar niet draaien om hem achterna te rijden...
Wij moesten nog eens naar onze dealer om het voorschot te geven en hebben toen het adres gekregen van die mensen "bij ons om de hoek"...ja je leest het goed "een straat verder". Ik begrijp nog altijd niet hoe wij hen nooit zijn tegengekomen. Dus maar meteen de koe bij de horens gevat en ja hoor, we hebben ze gevonden maar...het zonnetje scheen en de vogels waren gaan vliegen. De volgende dag kwam mijn Fredje van zijn werk en zag dat die mensen thuis waren. Hij stevende meteen op de man af : "Het is u dat ik moet hebben", zei mijn Fredje. Die man bekeek mijn ventje met een scheef oog en hij dacht : "Dat is één of ander stofzuiger-verkoper". Fredjes stelde zichzelf voor en toen vroeg hij : "Heb jij een BOOM trike Low rider 5i ?". De man hoorde het in Keulen donderen en bekeek mijn ventje nog schever. Fredje vertelde hem toen van onze aankoop. De man stelde zich nu ook voor en bleek Eric te noemen. Na wat heen en weer gepraat over de trike en wat zijn bevindingen waren kwam mijn ventje thuis en vertelde mij van de gevonden triker. Een week of twee later, het was laat in oktober, een zondag rond 13 uur hoorde we lawaai op onze oprit. Wij waren de vaat aan het doen. Dat was het geluid van een motor...wij naar buiten en ja hoor, wie stond daar...Eric en Jeanine helemaal in vol ornaat om een rit te gaan maken. En wat vroeg Eric zo lief als hij kon : "Awel gaat ge niet mee een ritje maken ?". Alhoewel hij wist dat wij pas in december onze trike zouden hebben. Awel toen heb ik gezegd : "Beuzakjes ik vind dat wel niet geestig hoor, ons zo doen watertanden !!".

En zo is het "trikersteam De Beuzakjes" ontstaan.
Wij hebben er echte vrienden door gevonden die mij nemen zoals ik ben, met mijn handicap en al.
Soms moeten ze een beetje wachten op mij maar het is een hobby dus hebben we alle tijd. Ik hoop dat, als jullie dit verhaal lezen, je eens denkt hoe het lot soms rare wegen inslaat en een mens naar ander mensen toeleidt. Ik hoop dat we nog vele mooie treffens mogen meemaken en aan iedere triker wens ik voor de jaren die komen nog veel veilig rij pret (dus zet'm op) O! Was dat niet voor een ander rij plezier die slogan...enfin je weet wel wat we bedoelen.

Groetjes van het trikersteam "De Beuzakjes"